داشت  مهرت  کم  کمک  پا  میگرفت

                   عشق میشد،در دلم  جا  میگرفت

داشت  بعد از  سال های  سال، باز

                      با  تو  کارم  سخت  بالا  میگرفت

داشت  دستم  پیش  چشم  عالمی

                   دامنت   را   بی  محابا    میگرفت

داشت  دل   در   سینه   مردابی ام

                   رفته  رفته  شور  دریا     میگرفت

داشت   آن    خلواره های   اشتیاق

                   هستی ام را شعله آسا  میگرفت

داشت    با   ابهام    فردا های   دور

                   زندگی   رنگ    معما     میگرفت 

داشت از کف،دست شیرینکار عشق

                   آبرویم   را   به    یغما    میگرفت

داشت می پاشید از هم هر چه بود

                   گر چه عمرم  با تو معنا  میگرفت