هیچ کس بر در این خانه نخواهد کوبید

شعله ی روشن این خانه تو باید باشی

                             هیچ کس چون تو نخواهد تابید

سرو آزاده این باغ تو باید باشی

                             هیچ کس چون تو نخواهد رویید

چشمه ی جاری این دشت تو باید باشی

                             هیچ کس چون تو نخواهد جوشید

باز کن پنجره، صبح آمده است...

اسب اندیشه خود را زین کن

                             تکسوار سحر جاده تو باید باشی...

خواب و خاموشی امروز تو را در حضور تاریخ،

                             در نگاه فردا هیچ کس بر تو نخواهد بخشید 

هیچ کس بر در این خانه نخواهد کوبید

                                  و

                        نمی گوید برخیز بهار آمده است

                                      تو بهاری، آری خویشتن را باور کن

چو عاشق میشدم گفتم:

 ربودم گوهر مقصود

ندانستم که این دریا،

چه موج خون فشان دارد

هیچ کس  تنهاییم  را  حس  نکرد

لحظه ی  ویرانیم   را  حس  نکرد

آن که سامان غزل هایم از اوست

بی سر و سامانیم  را  حس نکرد

در دنیای بی ارزش لحظات گذراهستند و خاطرات ماندگار

کاش...

ای کاش... خاطرات گذرا بودند و لحظات ماندگار

پیش بی درد دمی صحبت از درد مکن

شاخه سبز دلت را  به  خطا زرد مکن

مرد  اگر   نیست ولی، کوه که هست

تکیه بر کوه کن  و  تکیه به  نامرد نکن

                به غم کسی اسیرم که ز  من خبر  ندارد

                عجب از  محبت من  که  در  او  اثر  ندارد

                غلط است هر که گوید دل به دل راه دارد

                دل من ز  غصه خون شد دل او خبر ندارد

سال نو مبارک....

من از الان به مدت ۱ ماه در خدمتتون نیست.

دلم براتون تنگ میشه.

بی معرفتی روزگار رو میبینی:

واقعا که روزگار چه  بازی ها که با آدم نمی کنه

من تو رو دوست دارم ،

                         تو یکی دیگه رو،

                                         یکی دیگه منو!!!

بدون شرح!!!!

داشت  مهرت  کم  کمک  پا  میگرفت

                   عشق میشد،در دلم  جا  میگرفت

داشت  بعد از  سال های  سال، باز

                      با  تو  کارم  سخت  بالا  میگرفت

داشت  دستم  پیش  چشم  عالمی

                   دامنت   را   بی  محابا    میگرفت

داشت  دل   در   سینه   مردابی ام

                   رفته  رفته  شور  دریا     میگرفت

داشت   آن    خلواره های   اشتیاق

                   هستی ام را شعله آسا  میگرفت

داشت    با   ابهام    فردا های   دور

                   زندگی   رنگ    معما     میگرفت 

داشت از کف،دست شیرینکار عشق

                   آبرویم   را   به    یغما    میگرفت

داشت می پاشید از هم هر چه بود

                   گر چه عمرم  با تو معنا  میگرفت